Ο μαγικός κόσμος της Ττενέκκας
26 νέα πρόσωπα στη Βουλή και 30 επανεκλεγέντες. Ουσιαστικά όλα τα άτομα που (επανα)διεκδίκησαν τις έδρες που διατήρησαν τα κόμματα τους τις ξανακέρδισαν, πλην της (πολύ αξιόλογης) Ρίτας Σούπερμαν. Τελικά ελάχιστες εκπλήξεις είχαμε στην πιο αμφιλεγόμενη ίσως μέχρι σήμερα εκλογική διαδικασία στη σύντομη ζωή της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μάλλον η μεγαλύτερη έκπληξη ήταν η απουσία ουσιαστικών εκπλήξεων. Τι ακριβώς σηματοδοτεί η σύνθεση της νέας Βουλής, τι αναμένεται να δούμε σύντομα και τι γίνεται με το κραταιό “πρώτο κόμμα” - την Αποχή;
Αντριανός Χαραλάμπους
5/29/20261 min read
του Αντριανού Χαραλάμπους
26 νέα πρόσωπα στη Βουλή και 30 επανεκλεγέντες. Ουσιαστικά όλα τα άτομα που (επανα)διεκδίκησαν τις έδρες που διατήρησαν τα κόμματα τους τις ξανακέρδισαν, πλην της (πολύ αξιόλογης) Ρίτας Σούπερμαν. Τελικά ελάχιστες εκπλήξεις είχαμε στην πιο αμφιλεγόμενη ίσως μέχρι σήμερα εκλογική διαδικασία στη σύντομη ζωή της Κυπριακής Δημοκρατίας. Μάλλον η μεγαλύτερη έκπληξη ήταν η απουσία ουσιαστικών εκπλήξεων.
Τι ακριβώς σηματοδοτεί η σύνθεση της νέας Βουλής, τι αναμένεται να δούμε σύντομα και τι γίνεται με το κραταιό “πρώτο κόμμα” - την Αποχή;
Ας ξεκινήσουμε από το τέλος.
Η Αποχή είναι πολύ μεγαλύτερη απ’ όση μπορούμε να αντιληφθούμε με την πρώτη ματιά.
Με βάση την απογραφή του 2021 και μιαν πρόχειρη αναγωγή, περίπου 730 χιλιάδες Κύπριοι/ες πολίτες είχαν συμπληρώσει το 18ο έτος της ηλικίας τους και είχαν δικαίωμα ψήφου. Με 372.062 έγκυρες ψήφους έχουμε σχεδόν 50% αποχή και όχι 33.09%. Άρα έννεν 1 στους 3 που δεν ψήφισε, αλλά 1 στους 2. Η “κρυφή” αποχή έγκειται στο γεγονός ότι περίπου 161 χιλιάδες δικαιούχοι/ες δεν έχουν εγγραφεί καν στους εκλογικούς καταλόγους - μια κοινωνική ομάδα που δεν προέρχεται αποκλειστικά από τη νεολαία.
Άρα 1 στους 2 είτε νιώθει ότι ποτέ και κανένας δεν θα βρεθεί να τον/την αντιπροσωπεύει, είτε απλά θεωρεί ότι οι πολιτική δεν τον/την επηρεάζει, είτε το αντίθετο - θεωρεί ότι δεν μπορεί να την επηρεάσει ο ίδιος/η ίδια. Εσύ, για να διαβάζεις αυτό το άρθρο δεν εντάσσεσαι σε αυτή την ομάδα. Και αυτό είναι κατά την άποψη μου ένα από τα βασικά προβλήματα της σύγχρονης πολιτικής - τα “echo chambers” ή “ιδεολογικές φούσκες”. Αν και το φαινόμενο είχε πρώτα αναλυθεί πριν ακριβώς έναν αιώνα από τον Karl Mannheim στο εμβληματικό “Ιδεολογία και Ουτοπία” (1929) και το “The Phantom Public” (1925) του Walter Lippmann, είναι μάλλον σήμερα πιο επίκαιρο από ποτέ και προσαρμόζεται μέσα από το “The Filter Bubble” του Eli Pariser που φέρνει τη συζήτηση στη ψηφιακή εποχή. Τούτη όμως εν συζήτηση για άλλο άρθρο.
Το ερώτημα που εύλογα προκύπτει είναι: “Αν ήταν υποχρεωτική η ψήφος τζ εψίφηζεν το άλλο 50% εν να ήταν διαφορετικά τα αποτελέσματα”;
Η απάντηση εν μετέωρη και αμφιλεγόμενη. Με μιαν επιφανειακή προσέγγιση θα μπορούσε οποιοσδήποτε να πει ότι: 1. Θα ενισχύονταν τα αντισυστημικά κόμματα, αφού οι πολίτες που “εξαναγκάζονταν” να ψηφίσουν, θα ψήφιζαν αντιδραστικά ή ότι 2. Δεν θα άλλαζε τίποτε αφού με τα ίδια κριτήρια ψηφίζουμε όλοι/ες και θα ενισχύονταν τα παραδοσιακά. Αν προσεγγίσουμε με πιο ερευνητικό προσανατολισμό το ερώτημα θα πρέπει να στηριχτούμε σε δεδομένα. Σε τούτη την περίπτωση θα πρέπει να αναλογιστούμε το γεγονός ότι η πλειοψηφία των μη εγγεγραμμένων πολιτών είναι άτομα κάτω των 25 ετών, αν και δεν μπορούμε να είμαστε απόλυτοι αφού δυστυχώς δεν έχουμε συναφή δημογραφικά στατιστικά δεδομένα. Αυτό που έχουμε είναι τα αποτελέσματα των φετινών exit polls που παραθέτουν ενδεικτικά δεδομένα για το πως ψήφισαν τα άτομα 18-24 που προσήλθαν στις κάλπες.
Με απλούς μαθηματικούς υπολογισμούς που δεν θα αναλύσω εδώ, το μόνο που θα άλλαζε στην περίπτωση που 50% της αποχής προέρχεται από την ηλικιακή ομάδα 18-24 και θα ακολουθούσε το μοτίβο επιλογής των συνομιλήκων τους, θα ήταν ότι η Άμεση δημοκρατία θα ξεπερνούσε το ΑΛΜΑ σε ποσοστά (όχι απαραίτητα σε έδρες). Απ’ εκεί και πέρα είμαστε εντελώς στα τυφλά.
Σε δεύτερο επίπεδο το ερώτημα μπορεί να διαμορφωθεί ως: “Αν εψηφίζαν ούλοι/ες θα ήταν καλύτερο το αποτέλεσμα”. Ως “καλύτερο” ο καθένας θα μπορούσε να θέσει την αύξηση των ποσοστών της επιλογής του, αλλά αυτό που εννοούμε συνήθως θέτοντας αυτό το ερώτημα είναι αν θα ήταν οι εκλογές πιο δημοκρατικές. Και η απάντηση εδώ είναι “όχι”! Πολιτικοί επιστήμονες που μελέτησαν την εκλογική συμπεριφορά (συμπεριλαμβανομένου και του γραφώντα) βρίσκουν ότι ο/η μέσος/η ψηφοφόρος αποφασίζει με βάση το “εθνικό συμφέρον” και όχι το προσωπικό, όπως στερεοτυπικά πιστεύουμε συνήθως για τους άλλους. Πολλές έρευνες, συμπεριλαμβανομένης και της δικής μου, πολλά από τα άτομα που απέχουν από την κάλπη το πράττουν ενσυνείδητα, θεωρώντας ότι δεν μπορούν να λάβουν μια “σωστή” - δηλαδή πλήρως ενημερωμένη και επίκαιρη απόφαση. Η αντιστροφή των όρων με την υποχρεωτική ψήφο θα σήμαινε ότι πολλά άτομα θα αναγκάζονταν να ψηφίσουν χωρίς αυτοπεποίθηση με αποτέλεσμα να εναποθέτουν την επιλογή τους σε ερεθίσματα αντί ενημερωμένης σκέψης. Η λήψη παρορμητικών αποφάσεων θα ήταν αυτή που θα καθόριζε τα αποτελέσματα και νικητές αυτής της διαδικασίας θα ήταν αυτοί που θα ήξεραν καλύτερα πως να διαχύσουν το δικό τους αφήγημα περί “εθνικού συμφέροντος”, όχι με πιο καλά επιχειρήματα, αλλά με πιο καλά σχεδιασμένες αφίσες. Η ελευθερία να μην συμμετέχεις στη διαδικασία όταν δεν είσαι σίγουρος/η για την επιλογή σου είναι σημαντική και είναι μέρος της δημοκρατίας. Η πρόσβαση όμως σε διαφανή, απλή και αμερόληπτη πληροφορία είναι αυτή που θεμελιώνει μια πραγματικά λειτουργική δημοκρατία. Oι διεθνείς δείκτες δείχνουν ότι η Κύπρος και εδώ νοσεί.
Η αποχή θα διατηρείται όσο διατηρείται η αδιαφάνεια και η αδιαφάνεια θα διατηρείται όσο διατηρείται η αποχή. Η σχέση είναι αμφίδρομη και η κοινωνία σε τέλμα.
Ανάγνωση Αποτελεσμάτων
Ο ΔΗΣΥ και πάλι πρώτο κόμμα. Όσο κι αν διασπάστηκε στις προεδρικές, όσο κι αν είδε διαρροές στελεχών προς το ακροδεξιό ΕΛΑΜ στην κάλπη όλα αυτά διακρίνονται ως φιλολογικές αναλύσεις. Το αποτέλεσμα της 24ης του Μάη μας λέει πολλά. Μας επιβεβαιώνει πως σύσσωμος ο ΔΗΣΥ ψήφισε Χριστοδουλίδη στις Προεδρικές 2023. Όσο τζ αν εκατσιαρίσαν κάποιοι για να διατηρήσουν την αξιοπρέπεια του τότε προέδρου το κόμματος στον πρώτο γύρο, όσο τζ αν κάποιοι δεν εθέλαν “ούτε μια συναγερμική ψήφο στον προδότη Χριστοδουλίδη” η ττενέκκα τελικά έδειξε άλλα και τώρα τα επιβεβαιώνει. Τα ποσοστά των κομμάτων της φανερής συγκυβέρνησης δεν ήταν ποτέ αρκετά ούτε για να εκλέξουν, ούτε για να διατηρήσουν τον ΝΧ σε μια σχετικά ομαλή κυβερνητική πλεύση. Ο ΔΗΣΥ κεφαλαιοποιεί στην “σταθερότητα” την οποία δεν μπορεί να επικαλεστεί ευθέως ότι καθορίζει, ούτε να επικαλεστεί ότι άλλοι π.χ. το ΑΚΕΛ την απειλούν. Μιλά και δρα ως κυβέρνηση και ανταμείβεται αντίστοιχα. Στην τελική, όχι μόνο καμία διάσπαση δεν υπήρξε στην εκλογική βάση του κόμματος, αλλά και τα στελέχη που “έχασαν” προς την ακροδεξιά, στην ουσία τα κέρδισαν στο πλευρό τους “από την εξωτερική”. Ή περιμένει οποιοσδήποτε λογικά σκεπτόμενος άνθρωπος να πολεμήσει αύριο είτε ο Πελεκάνος, είτε ο Χαμπουλάς τον Δημοκρατικό Συναγερμό;
Το ΑΚΕΛ μπορεί πλέον και επίσημα να μιλά για αύξηση ψήφων και ποσοστών για πρώτη φορά μετά το 2008 και να επικαλείται τα πολύ καλά ποσοστά που εξασφάλισε ο υποψήφιος του κόμματος στις Προεδρικές 2023 (48.3%) πλέον επίσημα ως “δικά του”. Σε ένα τόσο εχθρικό περιβάλλον, με τις γεωπολιτικές προκλήσεις στην περιοχή μας να προκαλούν εθνικιστική ανάταση και αλληλοκάλυψη δεξιών κυβερνήσεων, την κίνηση του κεφαλαίου να ευνοεί μόνο τη δεξιά (πλέον ξέρουμε όλοι ποιοι έχουν και τους Ρώσους και τους Άραβες και τους Κινέζους και τους Ισραηλίτες πελάτες) και την παγκόσμια ενδυνάμωση της συντηρητικής, λαϊκιστικής και ακραίας δεξιάς, το ΑΚΕΛ σε ένα κομβικό σημείο για το μέλλον της πολιτικής και κοινωνικής ζωής της Κυπριακής Δημοκρατίας αναστρέφει τη ροή των δεδομένων. Αν δούμε μάλιστα πίσω στις δημοσκοπήσεις, το 24% που συγκέντρωσε το ΑΚΕΛ το ανέβαζε άνετα στην πρωτιά της Βουλής αν επιβεβαιωνόταν η πτώση των ποσοστών του ΔΗΣΥ. Αν η περιορισμένη πτώση του ΔΗΣΥ αποτελεί ψήφο εμπιστοσύνης, η σημαντική άνοδος του ΑΚΕΛ αποτελεί έναυσμα για εντατική προετοιμασία και απαιτητικά διεκδικητική πορεία προς τις Προεδρικές του 2028. Η έξοδος μάλιστα από το Κοινοβούλιο παραδοσιακών/ιστορικών κομμάτων όπως η ΕΔΕΚ και οι Οικολόγοι, καθώς και του δυναμικού VOLT, δεν μπορούν παρά να ενισχύσουν άμεσα αυτή την προσπάθεια απέναντι στον κυβερνητικό συνασπισμό, όπως και το νεοεισερχόμενο ΑΛΜΑ. Η Άμεση Δημοκρατία από την άλλη έχει ζωτικές επιλογές να κάνει και αν κ θα επικαλεστεί πως δεν θα μπει στον χορό από τώρα, έχει ήδη μπει - ειδικά βάζοντας στο Κοινοβούλιο δύο δηλωμένους ΕΛΑΜίτες.
Στην τελική ποιός θα το περίμενε πως το ΕΛΑΜ θα αποδεικνυόταν το πιο “πολυσυλλεκτικό” κόμμα; Με δύο πρώην “μνηστήρες” του να εκλέγονται μέσω άλλου κόμματος, το ίδιο να βάζει στη Βουλή πρώην στελέχη του ΔΗΣΥ, συνεργασία με το ΔΗΚΟ φανερά στη Βουλή και λιγότερο φανερά στην Κυβέρνηση…αλλά με τα ποσοστά να “σταλώνουν”. Με πάνω από 23 χιλιάδες περισσότερους ψηφοφόρους στην κάλπη σε σχέση με το 2024, το ΕΛΑΜ εξασφάλισε 1000 λιγότερες ψήφους στις 24 του Μάη. Ακόμα και έτσι όμως τερμάτισε στην τρίτη θέση που ουσιαστικά στην τελική δεν του προσφέρει τίποτε, από τη στιγμή που διαφορά του σε ποσοστό 0.9% από το τέταρτο ΔΗΚΟ δεν μεταφράζεται σε διαφορά εδρών. Έτσι θα διεκδικήσει τον ίδιο αριθμό προεδριών σε επιτροπές και θα έχει την ίδια επιρροή με το τέταρτο κόμμα της Βουλής. Η αύξηση της τάξεως του 67% των ποσοστών του κόμματος της ακροδεξιάς σε σχέση με το 2021 δεν είναι σε καμία περίπτωση αμελητέα. Με την κανονικοποίηση του το ΕΛΑΜ κατάφερε να επηρεάσει σε τεράστιο βαθμό τις κυβερνητικές πολιτικές, αλλά και τις κινήσεις των πολιτικών του αντιπάλλων, ειδικά στην δεξιά πλευρά της πολιτικής διελκυστίνδας. Πλέον μάλιστα έφτασε να μιλά για συνεργάτες και όχι αντιπάλλους, τάση που (θα έπρεπε να) είναι ξεκάθαρη από το 2021 και την υποστήριξη τους για την εκλογή της Αννίτας Δημητρίου στην προεδρία της Βουλής. Μια συνεργασία που μετά ήρθε να παραπονεθεί πως δεν “εξαργύρωσε” με τον τρόπο που ανέμενε. Η τάση που ήθελε όμως το ΕΛΑΜ να αντικαθιστά τον ΔΗΣΥ ως το κραταιό κόμμα της δεξιάς στην Κύπρο δεν επιβεβαιώνεται. Η νέα τάση δείχνει ότι το ΕΛΑΜ μάλλον ξεκίνησε να ενσωματώνεται στο κόμμα που το γέννησε…
Το ΔΗΚΟ το αθάνατο! Ανήκει στο ΔΗΚΟ και αυτή η νίκη; Εκεί που οι πάντες το εβλεπαν να καταρρέει, προσγειώνεται και πάλι με κανονιστικό ρόλο στη Βουλή, χάνοντας μόνο μια έδρα και 3 χιλιάδες ψήφους σε σχέση με το 2021 (στο οποίο είχε διασπαστεί με την ΔΗΠΑ να μπαίνει δυναμικά στη Βουλή με σχεδόν 22 χιλιάδες ψήφους!). Όσο κι αν το ΔΗΚΟ θέλει να πανηγυρίσει το γεγονός ότι επιβίωσε από μια εκλογική διαδικασία που προβλεπόταν ως πανωλεθρία μέχρι το τελευταίο δεκαπενθήμερο, δεν μπορεί να αγνοήσει το προφανές (αν το ενδιαφέρει): το πολιτικό κέντρο στην Κύπρο συρρικνώνεται. Αν και είμαι της άποψης πως στην πολιτική δεν υπάρχει πραγματικό κέντρο, δεν μπορώ να αγνοήσω το ρόλο που μια καθαρή επιλογή κέντρου μπορεί να έχει σε μια δημοκρατία. Ένα υπεύθυνο κόμμα που εκφράζει και σοσιαλιστικές και καπιταλιστικές πολιτικές μπορεί να είναι ένα κόμμα χωρίς συνέπεια και ουσιαστική ιδεολογική βάση, αν δρα όμως με σοβαρότητα και υπευθυνότητα αποτελεί μια θεμιτή επιλογή για όσα άτομα δεν θέλουν να ψηφίσουν ούτε αριστερά - ούτε δεξιά. Ένα σύνθημα που ήρθαν να χρησιμοποιήσουν άλλα λαϊκιστικά μορφώματα, από τη στιγμή που το ΔΗΚΟ απώλεσε με τη στάση του το δικαίωμα να επικαλείται το ρόλο του κέντρου, δρώντας με συνέπεια στο πλευρό της δεξιάς και ενίοτε της ακροδεξιάς - μάλλον με την εκλογή του Νικόλα Παπαδόπουλου στην προεδρία της Βουλής και επίσημα μέλος του τριπτύχου.
Η είσοδος με την πρώτη προσπάθεια και μάλιστα με 4 έδρες αποτελεί σίγουρα ΑΛΜΑ! Μπορεί να μην ήταν άλμα Τεντόγλου όπως προμήνυαν οι δημοσκοπήσεις πριν ένα χρόνο ή οι βλέψεις του Οδυσσέα Μιχαηλίδη για την εξασφάλιση της τρίτης θέσης, αλλά είναι δεδομένα ένα μη ευκαταφρόνητο αποτέλεσμα. Εδώ δεν μπορούμε να πούμε ότι έχασε μέρος της δυναμικής του, γιατί ακριβώς αυτή εκφραζόταν μόνο στις δημοσκοπήσεις και δεν είχε δοκιμαστεί στην κάλπη. Κατά τα φαινόμενα αυτό που το κράτησε σχετικά χαμηλά, ήταν η απειρία του στις προεκλογικές, η πολεμική από πολιτικούς αντιπάλους και ενίοτε τα ΜΜΕ την οποία δεν μπόρεσε να κεφαλαιοποιήσει, η απώλεια δύο πολύ δυνατών υποψηφίων (που την κελλέ του) λόγω της υπόθεσης “Σάντη” και το “πολύ σκληρό για να πεθάνει” ΔΗΚΟ.
Τέλος η Άμεση Δημοκρατία…μπήκε. Καμία σχέση με το θόρυβο και τη δυναμική που ανέπτυξε στις ευρωεκλογές το εκκωφαντικό 19.36% του Φειδία Παναγιώτου στις Ευρωεκλογές του 2024, αλλά ήταν αναμενόμενο από τότε. Ο κόσμος στις Βουλευτικές ψηφίζει με άλλα κριτήρια. Έτσι η ομάδα του Φειδία πήρε σε σύνολο 56 υποψηφίων με τον ίδιο ως ένα εξ’ αυτών πάνω από 51 χιλιάδες λιγότερες ψήφους. Όπως ήδη διατύπωσα πιο πάνω, δύο στους τέσσερις μπήκαν και βγήκαν από το ΕΛΑΜ με διαφορετικούς τρόπους. Άτε τωρά να διαμορφώσει ταυτότητα και πολιτική γραμμή η τετράδα και στην ουσία άτε να παράξει έργο. Στην ερώτηση “Οι άλλοι εν καλύτεροι”; - η απάντηση θα είναι “Ναι, μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου” και μακάρι να αποδειχτεί τούτο το αντίθετο.
Έξω ΔΗΠΑ αφού φαίνεται να απορροφήθηκε ξανά από το ΔΗΚΟ το οποίο απορρόφησε και μέρος της ΕΔΕΚ (βλ. Συρρίκνωση του Κέντρου). Έξω η ΕΔΕΚ που απώλεσε κάθε είδος πολιτικής ταυτότητας και αξιοπρέπειας πριν προσπαθήσει χωρίς αποτέλεσμα να ανακάμψει. Έξω Οικολόγοι που αναμενόμενα χάνοντας τα στελέχη που του έφεραν τη μαζικότατη πλειοψηφία των ψήφων τους το 2021 και μένοντας εκτός κάδρου στις προεδρικές, περίμεναν απλά να τελειώσει η πενταετία - όσος καλός κόσμος κι αν μένει πίσω, όσο έργο κι αν παρήξαν τα τρία άτομα που έβαλε στη Βουλή στην προηγούμενη εκλογική διαδικασία. Και τέλος, έξω το VOLT. Το VOLT που λίγοι έβλεπαν εκτός, αλλά τα κόμματα στη Βουλή δεν μπαίνουν “με την ευχή μας”. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι δεν υπάρχει η “σκληρή” ειδοποιός μάζα του καθαρά ευρωπαϊκού φιλελεύθερου προοδευτισμού για να βάλει τούτη τη φωτεινή παρέα μέσα στη Βουλή με το όριο του 3.6%
Το όριο του 3.6%
Πολλοί συμπολίτες μας προβληματίζονται δικαίως για το όριο του 3.6% που και στις προηγούμενες Βουλευτικές και σε αυτές άφησε άνω του 15% των ψηφισάντων χωρίς εκπροσώπηση στη Βουλή. Φέτος 4 κόμματα εξασφάλισαν πάνω από 3% και δεν μπήκαν στη Βουλή. Το 2021 το κατάφερε μόλις 1 κόμμα. Σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες μπορούμε να βρούμε όρια 4% και 5%. Παράλληλα μπορούμε να βρούμε και χώρες με 3%, 2% ή και καθόλου. Το γεγονός αυτό δεν έχει να κάνει με το μέγεθος της αντιπροσώπευσης, αλλά συνήθως με το πολίτευμα και τις εξουσίες που έχει το εκάστοτε κοινοβούλιο. Στη δική μας προεδρευόμενη δημοκρατία προκύπτουν διάφορες στρεβλώσεις και λόγω του “Δικαίου της Ανάγκης” που αναγκάζει τη Βουλή των Αντιπροσώπων να λειτουργεί με 56 θέσεις από τις 80 που είναι διαθέσιμες. Προφανώς όλο αυτό το σύστημα χρήζει περαιτέρω ανάλυσης και απαντήσεις σε πολυεπίπεδα ερωτήματα. Αυτό που πρέπει να θυμόμαστε είναι πως το όριο ανέβηκε σε αυτό το ύψος για να εμποδίσει αντιδημοκρατικά κόμματα να εκπροσωπηθούν. Ένα τέτοιο κόμμα όμως την περασμένη Κυριακή έγινε η τρίτη πολιτική δύναμη στην Κύπρο με σχεδόν 11% και το 3.6% στέρησε την είσοδο σε φυσικούς του αντιπάλους, αλλά και εν δυνάμει συνεργάτες του. Ενδεχομένως να του χάρισε και 2-3 έδρες, άμεση ή έμμεσα…
Συμπέρασμα
Πολλά χρήζουν αναδιάρθρωσης. Έχουμε το νομοθετικό σώμα που εμπιστευόμαστε για να φέρει αυτές τις αλλαγές; Έχουμε ένα Εθνικό Συμβούλιο που θα σπρώξει τον ΠτΔ προς την θετική κατεύθυνση για το Κυπριακό; Ενδιαφέρει τον ΠτΔ; Ενδιαφέρει κανέναν άλλο τίποτε άλλο εκτός από το ποιος/α θα είναι ο επόμενος/η ΠτΔ;
Ο κ. Χριστοδουλίδης που το 2023 πολλοί ανησυχούσαν ότι δεν θα μπορούσε να κυβερνήσει χωρίς τις απαραίτητες συμμαχίες στη Βουλή, φάνηκε σε αυτή την προεκλογική περισσότερο από ποτέ ότι δεν έχει κανένα τέτοιο πρόβλημα. Η επιρροή του δημόσια και μη για το αποτέλεσμα αυτών των εκλογών ήταν εξόφθαλμη και κατακριτέα, αλλά τέτοια ηθικά διλήμματα δεν φαίνεται να προβληματίζουν το Προεδρικό μας.
Για όσους παρασύρθηκαν στο χορό του “Ποιος άραγε να είναι ο επόμενος πρόεδρος της Βουλής” τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα πριν καν την αλλαγή της σύνθεσης της. Το τρίπτυχο (της σκιώδους συγκυβέρνησης) ΔΗΣΥ-ΔΗΚΟ-ΕΛΑΜ ανακοίνωσε προ πολλού τη συνεργασία του και όσο κι αν επιμένει η κα. Δημητρίου, τα παιδιά με τα μαύρα που της έδωσαν την καρέκλα πριν 5 χρόνια δεν προτίθενται να ξανακάνουν αυτό το “λάθος”. Χρίστου ξέρουν πως δεν βγαίνει άρα στο δεύτερο γύρο…8+8+17 κάμνουν 33 που είναι 10 ψήφοι πάνω από το 40% που χρειάζεται για να ψηφιστεί ο επόμενος πρόεδρος. Δεν υπάρχουν αποσταθεροποιητικοί παράγοντες για κάτι τόσο απλό. Οι συναντήσεις και οι διαπραγματεύσεις που λέγεται ότι γίνονται στο παρασκήνιο είναι διπλωματικές διεργασίες.
Ας ελπίσουμε λοιπόν ότι η νέα Βουλή θα είναι λειτουργική και παραγωγική, κάτι που δεν έχουμε λόγους να αμφισβητήσουμε αφού λίγα άλλαξαν σε σχέση με την προηγούμενη. Το πιο βασικό είναι οι φανερές 8 και οι υπόλοιπες αφανείς έδρες της ακροδεξιάς που μάλλον θα καθορίζει την ατζέντα για πολύ καιρό. Το μόνο που μπορεί να το αλλάξει αυτό είναι μια τεκτονική μετατόπιση του Προεδρικού το 2028. Ίδωμεν…
